Mijn ‘verdomde’ waarheid, als ik dit schrijf stromen de tranen over mijn wangen.

Wat is mijn waarheid? Mijn waarheid van beschadiging, verraad en onrecht. En de woede die daarbij gevoeld is. Woede om de struggelingen van mijn kind waar beide ouders schuld aan hebben. Woede dat ik nooit haar eerste huiltje heb gehoord. Woede om stelen, liegen en verlating. Woede om verkeerde keuzes.

Ik voel mijn waarheid van schuld, schaamte en ingehouden woede. Maar na mijn proces ook heling, dankbaarheid, Liefde en het mogen zijn wie ik ben.
Ik ben goed zoals ik ben.

Dit is mijn ‘verdomde’ waarheid. Wat is die van jou?

Liefs, Jolanda

 

Lees hier het bij de strot grijpende gedicht van Jeff Foster:

VERTEL JE WAARHEID

Ik heb wonderen zien gebeuren, als mensen gewoon de waarheid vertellen.

Niet de ‘leuke’ waarheid.
Niet de waarheid die probeert te behagen of te troosten.
Maar de wilde waarheid.
De ruwe, ruige waarheid.
De ongemakkelijke waarheid.
De ongetemde waarheid.
De ‘verdomde’ waarheid.

De waarheid die je bang bent om te vertellen.
De vreselijke waarheid over jezelf.
Dat je je verbergt om anderen te beschermen.
Om te voorkomen dat je ‘te veel’ bent.
Om te voorkomen dat je beschaamd en afgewezen wordt.
Om te voorkomen dat je gezien wordt.

De waarheid van je diepste gevoelens:
De woede die je hebt verborgen.
De verschrikkingen die je niet wilt spreken.
De angst die je probeert te verdoven.
De primaire verlangens die je niet kunt verdragen om te verwoorden.

Ten slotte, breekt de verdediging,
En ‘onveilige’ woorden persen zich naar buiten
Van diep in het onbewuste.
Je kunt het niet meer tegenhouden.
Het beeld van de ‘brave jongen’ of ‘leuke meid’ verdampt.
De ‘perfecte’, de ‘degene die het allemaal heeft bedacht’,
De ‘ontwikkelde’, deze beelden branden.

Je beeft, je zweet, je komt dicht bij braken,
Denk je dat je zou sterven als je het zou doen?
Maar eindelijk vertel je de waarheid,
De waarheid waar je je diep voor schaamt.

Niet de abstracte waarheid.
Niet de ‘spirituele’ waarheid.
Niet een zorgvuldig geformuleerde waarheid.
Niet een netjes verpakte waarheid.
Maar een rommelige, vurige, slordige menselijke waarheid.

Een bloedige, gepassioneerde, provocerende, sensuele, ongetemde en onverbloemde sterfelijke waarheid.
Een wankele, kleverige, zweterige, kwetsbare waarheid.
De waarheid over hoe je je voelt.
De waarheid die een andere persoon je in al je kwetsbaarheid laat zien.
De waarheid die een zucht maakt.
De waarheid die je hart laat slaan.

Dit is de waarheid die je zal bevrijden.

Ik heb chronische depressies en levenslange angsten gezien.
Ik heb diep ingebedde trauma’s zien verdampen.
Lichamelijke spanning zien verdwijnen om nooit meer terug te keren

Natuurlijk, de ‘bijwerkingen’ van de waarheid zijn niet altijd zo dramatisch!
En we stappen niet in onze waarheid met een resultaat in gedachten.

Maar denk aan de enorme hoeveelheden energie die het moet nemen.
Om onze dierlijke wildheid te onderdrukken,
Onze wilde natuur te verdoven,
Onze woede, tranen en terreur te onderdrukken.
Een vals beeld hooghouden, en doen alsof alles ‘oké’ is.
Denk aan alle spanning die we in het lichaam hebben.
En de schade die het doet aan onze immuun systeem, als we in angst leven om naar buiten te komen.

Neem het risico om je waarheid te vertellen.
De waarheid die je bang bent om te vertellen.
De waarheid die je bang maakt, zal de wereld laten voor je laten openen.
Zoek een veilig persoon, een vriend.
En laat ze binnen.
Laat ze je vasthouden als je breekt.

Laat ze maar van je houden.
Als je huilt, trilt, beeft van angst,

Vertel je “verdomde” waarheid aan iemand – het kan je genezen diep van binnen, en je verbinden met de mensheid op een manier die je je nooit had voorgesteld.

– Jeff Foster –

Geef een reactie

For security, use of Google's reCAPTCHA service is required which is subject to the Google Privacy Policy and Terms of Use.

I agree to these terms.

Sluit Menu