‘Het is onmogelijk’, zei trots. ‘Het is riskant’, zei ervaring. ‘Het is zinloos’, zei rede. ‘Probeer het’, fluisterde het hart.

Huilend Zeg Ik Gedag

Door JOLANDA HEREDIA

Huilend zeg ik gedag tegen Maria*, ik mag haar geen knuffel geven. Professioneel? Nee dat denk ik niet, maar ik heb zo met haar te doen.

Tijdens de eerste behandeling bleek al weerstand, ze durfde nog geen vijf cm naar achteren tegen mij aan leunen want ‘ze heeft haar leven op niemand kunnen leunen’. Haar zelf laten liggen op de behandeltafel en verbinding gemaakt.

De behandeling was mooi, ze vertelde dat ze tijdens een ernstig auto ongeluk in 2002 een bijna dood ervaring heeft gehad. Haar auto werd op de snelweg van achteren aangereden door iemand die afgeleid was door de moord op Pim Fortuyn. De auto werd gelanceerd, maar door een hand opgetild en neergezet op de baan van de tegenliggers, zonder schade, zonder letsel.

Even daarna kwam er een vrouw naar haar toe die zei ‘je hebt me nu gezien’ en was plotseling weg.

Maria is er van overtuigd dat de vrouw haar beschermengel is. Ze snapt alleen niet waarom ze is gered, want haar leven is waardeloos, net zoals zijzelf. Al 65 jaar voelt ze zich waardeloos, nutteloos en liefdeloos.

Na de eerste behandeling heeft ze het de hele nacht koud gehad, niet zo raar want haar hele leven heeft ze geen liefde, warmte gehad. Haar jicht en rugpijn kwamen de dag erna in alle hevigheid terug dus ‘juichend’ hoorde ik dat aan. Wat zich meld wil weg, dus hoe mooi is dat?

De tweede keer kwam ze absoluut niet enthousiast binnen. Ze had gehoopt op een wonder, dat alle klachten direct weg zouden zijn. ‘Het is te moeilijk, ik kan het niet, ik geloof er niet in, ik geloof niet dat ik eigenwaarde en zelfliefde kan leren voelen, jij hebt makkelijk praten, mijn hele leven is waardeloos’.

Uitgelegd dat ik het niet alleen kan, dat zij zich moet durven openstellen en vertrouwen op de verandering. Dat zij de verandering echt moet verlangen. Dat ze prachtig is, uniek is, zoveel kwaliteiten hebt (ze maakt prachtige kunstwerken), haar vriendinnen van haar houden en met een reden nog op Aarde is, maar dat zij alle hulp wegduwt en vasthoud aan de overtuiging dat er niemand voor haar is.

Ze huilt want vanbinnen snakt ze naar verandering maar zegt ‘nee, ik doe het niet, het helpt toch niet’ en geeft mij geld. Het geld geef ik terug, het gaat mij niet om geld, ik wil dat zij het zichzelf waard vind en ook mijn tranen gaan stromen. Ik wil haar een knuffel geven maar ze duwt me weg met een stevige ‘nee’.

Ik heb geen keus, ik laat haar los, deze mooie ziel. Ze heeft het opgegeven.

 

* fictieve naam

Volg Energyfound

Geef een reactie

For security, use of Google's reCAPTCHA service is required which is subject to the Google Privacy Policy and Terms of Use.

I agree to these terms.

Sluit Menu